Ένας Νεκρός Για Κάθε Άρθρο

0
362

Μόνο για Νίκη δε μπορούμε να μιλάμε.

Έπρεπε να χάσουν την ζωή τους 102 άνθρωποι για να απαλλαχτεί από το Δασαρχείο το μεγάλο αυτό τμήμα της Αν. Αττικής? (προς το παρόν στα λόγια και αυτό)


Όπως αναφέρει τοπική εφημερίδα “η απόλυτη Νίκη το νέο νομοσχέδιο”. Ας συγχαρούμε λοιπόν τα μέλη των 102 νεκρών για αυτή την Νίκη όπως γράφουν ορισμένοι.

Σκέπτομαι αυτό το πράγμα που γράφηκε σε τοπική εφημερίδα και το βάζω στο μυαλό εικονικά, π.χ. διοικητικό πρόσωπο να δίνει χειραψία στο Φίλο μου Α.Χ. κάτω από το μεγάλο σταυρό με ένα πλατύ χαμόγελο “μπράβο Ά… μεγάλη νίκη, η θυσία έπιασε τόπο και θα φροντίσω εδώ ακριβός δίπλα να βάλουμε και ένα από τα 12 σημεία ανακύκλωσης.”

Ο ίδιος έχω οικόπεδο στο Κόκκινο Λιμανάκι και δυστυχώς είναι και απέναντι από τους 27 αγκαλιασμένους ανθρώπους που και αυτοί τόσο άδικα έφυγαν από την ζωή. Όταν πήγα λίγες μέρες μετά το χάος εκεί με κρεμασμένα τα λουλούδια στην καγκελόπορτα πραγματικά μου είναι δύσκολο να περιγράψω αυτό που ένιωσα, κάτι σαν να ήταν ακόμα εκεί και να με έβλεπαν. Δίπλα ακριβώς το μικρό σπιτάκι των φίλων γειτόνων μου που είπαν “σε λίγο ερχόμαστε και εμείς” αλλά δεν έφυγαν ποτέ. Όλα αυτά είναι που με έκαναν να φτιάξω το 23July και να αρχίσω να καταγράφω τις ιστορίες και ακόμα δεν άρχισαν καλά καλά να μιλούν αυτοί που πρέπει… αλλά θα έρθει η ώρα! Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την 23 Ιουλίου, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τους ανθρώπους που έφυγαν έτσι άδικα γιατί μια μαλακισμένη που είχε μια στραβή στην βάρδια της όπως μας είπε. Έζησα τον εφιάλτη ο ίδιος, γνωρίζω πάρα πολύ καλά τι έγινε και θα είμαι και σε 102 δίκες εκεί αν μου ζητηθεί από οποιονδήποτε να συμπαρασταθώ!

Πώς να χαρώ την απαλλαγή του δασικού με αυτό το κόστος? Γιατί δεν έγινε 10 χρόνια πριν ώστε να έχει ο κόσμος κλαδέψει γύρω από το σπίτι του τα δέντρα που τον έπνιξαν? Θα καεί και η υπόλοιπη Ελλάδα τώρα για να απαλλαχτεί από δασικό μια περιοχή? Πρέπει να φοβούνται οι κάτοικοι της Ραφήνας στο μοναδικό πράσινο που έχει μείνει γύρω μας? 

Δύο χρόνια παραμένουν οι περιοχές αυτές πνιγμένες στο αμίαντο και τα ερείπια. Δύο χρόνια όσοι επέζησαν ξεσπιτώθηκαν και έφυγαν από την περιοχή, μια περιοχή με φαντάσματα. Δύο χρόνια δεν είδαμε την πόλη πρότυπο η το ανανεωμένο με τα 10 εκ. κέντρο υγείας. Δύο χρόνια σε ομηρία τα λεφτά μας που δώρισαν άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει φιλότιμο. Δύο χρόνια βάφουμε αυγά με πορδές και κοροϊδεύουμε το κόσμο με λόγια και δίχως πράξεις! Ορισμένοι ονειρεύονται και μαρίνες με γιοτ και καταστήματα.


Ας ξεκινήσουμε με τα εύκολα…. αντί για 250.000 (απ τα κλεμμένα πυρόπληκτων) σε κάδους ανακύκλωσης βάλτε ένα κίτρινο κάδο στην Α είσοδο του Βουτζά, ολόκληρος οικισμός. Πάρτε την ντάνα με Ελλενίτ παρατημένη στην οδό Ειρήνης 2 χρόνια τώρα. Φυτέψτε ένα δέντρο… κάτι να δούμε τέλος πάντων ως πράξη και όχι ως άρθρο σε αγορασμένη τοπική εφημερίδα.

Ότι είδαμε, έχουμε να ευχαριστήσουμε τους ιδιώτες και μόνο!

Το κράτος αναβαθμίζεται με πολυθρόνες Chesterfield και εμείς περιμένουμε, υποβαθμισμένοι, στην μιζέρια μας.