Στιγμές μετά την φωτιά

0
270

Η πρώτη μέρα μετά την καταστροφή

Βρίσκομαι στην Αρτέμιδα στο Άλμπατρος, ένα κέντρο φίλων όπου θα φιλοξενηθώ τις επόμενες μέρες με την Μητέρα, τη Θεία και τα τρία παιδιά μου σε ένα από κοινού δωμάτιο. Παρ΄όλο που είναι μικρό και η Θεία να κοιμάται σε μία πολυθρόνα στην κεντρική αίθουσα, είναι σαν όαση μετά τον εφιάλτη. Τα μάτια ο λαιμός και τα ρουθούνια καίνε,…άραγε το σπίτι κάηκε…αναρωτήθηκα.

Οι καπνοί σκεπάζουν την θάλασσα και από μερικούς ακούς ότι υπάρχουν νεκροί. Γείτονες κατάφεραν να πλησιάσουν στην περιοχή και με ενημερώνουν… τώρα καίγεται η σκεπή…. το σπίτι σου ..Καίγεται! Προσπαθώ να βρω στο τηλέφωνο έναν γνωστό που ήταν μαζί με την Πυροσβεστική στο Νέο Βουτζά και επιχειρούσαν έξω από το σπίτι μου στην Οδό Ροδοδάφνης αλλά μάταια, αργότερα έμαθα πως έφυγε με το Πυροσβεστικό έξω από το σπίτι μου γιατί είχε πιάσει φωτιά στον Άγιο Χαράλαμπο όπου κινδύνευε το δικό του σπίτι.

Χαράματα και με το παιδί μου και έναν φίλο αποφασίζουμε να πάμε οι τρεις μας για να δούμε τι θα μπορούσαμε να σώσουμε. Από την Ραφήνα και μετά αντιμετωπίζουμε τεράστιο μποτιλιάρισμα, παντού καπνοί και αποπνικτικοί ατμόσφαιρα. Πλέον έχω δηλητηριαστεί πια σε τέτοιο βαθμό από τους καπνούς που πλησιάζοντας ξανά δεν μπορώ να συνεχίσω την διαδρομή και αποχωρώ με το ΙΧ της Θείας μου που ήταν στην εκκλησία της Ανάληψης. Γυρνάω πίσω ενώ ο φίλος και το παλικάρι μου φτάνουν στο σπίτι. Για καλή μας τύχη το νερό δεν έχει διακοπεί και καταφέρνουν να σβήσουν τη φωτιά σε ένα μικρό κομμάτι του Σπιτιού.

Μαθαίνω τα νέα και το πρωί δεν πήγα καν να δω την καταστροφή αλλά έμεινα στην θάλασσα, όπου μαθαίνω πολύ άσχημες εξελίξεις για τους συνανθρώπους μου.
Η στοργή και η αγάπη που μας πρόσφεραν οι φίλοι και ιδιοκτήτες αλλά και όλο το προσωπικό το διάστημα που μείναμε στο Αλμπατρός δεν περιγράφεται.

Δύο μέρες μετά και χωρίς ύπνο και έχοντας χάσει γνωστούς, ζώα, σπίτια και πράγματα ερχόμαστε στο σπίτι. Μέχρι να φτάσουμε αντιμετωπίζουμε φρικιαστικές εικόνες. Η καταστροφή τεράστια και ο πόνος μεγάλος. Χάσαμε τους ανθρώπους μας. Χάσαμε τις γειτονιές μας. Χάσαμε τις αναμνήσεις μας.

Στο σπίτι δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο, σκαλίζουμε επίμονα και ψάχνουμε να βρούμε οτιδήποτε θα μας συνδέει με το παρελθόν. Και όμως, είμαι ακόμα εδώ, είμαι τόσο ευγνώμων και τόσο τυχερός και δεν έχω λόγια να πω σε αυτούς που έχασαν τα πρόσωπα που αγαπούν, αναρωτιέμαι ξανά και ξανά γιατί αυτοί και όχι εγώ. Ευχαριστώ το Θεό που δεν είμαι ανάμεσα τους. Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας αγκάλιασαν και μας στηρίξανε, και είναι πάρα πολλοί! Ευχαριστώ τους φίλους και γνωστούς που μου συμπαραστάθηκαν από την πρώτη στιγμή και ευχαριστώ που μου δίνεται η ευκαιρία να συνεχίσω.

Σας παραθέτω μερικές εικόνες από τις θλιβερές εικόνες του σπιτιού που μεγάλωσα και ένα βίντεο που τράβηξε το Ολλανδικό RTL και μου έκανε τις εξείς ερωτήσεις που δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ…και λύγισα.

“Ιάσονα, τελικά πώς ξανά βρέθηκες με την Μητέρα και το παιδί σου αφού τους άφησες μόνους στο φαρμακείο της γειτονιάς”

Όταν η φωτιά κατηφόριζε προς το σπίτι πήρα την Μητέρα και το παιδί και πήγαμε στο φαρμακείο στην είσοδο του οικισμού και τους είπα να περιμένουν εκεί μέχρι να έρθω να τους πάρω, …όταν πήγα όλα ήταν καμμένα και κανένας δεν ήταν πια εκεί. Η φωτιά είχε σχηματίσει ένα τόξο και είχε κάψει τα  πάντα κάτω μας χωρίς εμείς να έχουμε καταλάβει τι γίνεται και επιχειρώντας να σώσουμε το σπίτι με λάστιχα… όταν πια έφυγα μέσα από φλόγες όλα είχαν καεί και στην προσπάθεια μου να σωθώ έφτασα στην Εκκλησία στην διασταύρωση Ραφήνας όπου έσμιξα πάλι με τους δικούς μου, που με δικιά τους πρωτοβουλία έφυγαν να σωθούν.

“Ιάσων τι είναι αυτό που θα ήθελες να πεις στους τηλεθεατές μας”

Αμέσως ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω όλο αυτό που έβλεπα και δεν αφορούσε μόνο εμένα αλλά όλους που ζούσαμε την φρίκη. Άνθρωποι από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό από πάνω μας! Αυτό το πράγμα δεν το έχω δει. Φορτηγά τα πράγματα και φάρμακα να φτάνουν στα δημαρχεία. Οι συνάνθρωποι μας μας έστειλαν ότι μπορούσαν, τροφή, ρούχα, φάρμακα, χρήματα, δεν υπάρχουν λόγια για όλα αυτά, νιώθω απίστευτη ευγνωμοσύνη.

Η Ιστορία είναι μεγάλη και τα κεφάλαια πολλά, και μέσα από τις σελίδες της 23July.org θα μπορέσουμε σιγά σιγά να ευχαριστήσουμε έναν προς έναν όλους που είναι δίπλα μας. Θα μπορέσουμε να πούμε την ιστορία μας, και μέρα με την μέρα θα προστεθούν πολλές. Η 23 Ιουλίου είναι πια χαραγμένη βαθιά μέσα μας, δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ!

Το καμένο σαλόνι. Τα πάντα έγιναν στάχτες, βιβλία, πίνακες, πορσελάνες, σκαλιστά έπιπλα, ακριβά σερβίτσια, μάρμαρα και πολλά άλλα που δεν υπολογίζονται στην αποζημίωση του κράτους που και αυτή είναι απλά μια υπόσχεση.

 

Tο βίντεο που τραβήχτηκε από το Ολλανδικό RTL, βρίσκοντας με σε στιγμές απόγνωσης. Στιγμές που δεν άντεξα το βάρος από την αλληλεγγύη φίλων και εθελοντών.